بررسی به یاد دانش آموزان سرزمینم+اندکی غم،ولی سازنده...

این گزارش با هدف ارائه اطلاعات کامل درباره «به یاد دانش آموزان سرزمینم+اندکی غم،ولی سازنده...» تهیه شده است و مهم‌ترین نکات منتشر شده را در اختیار شما قرار می‌دهد.

در ادامه، تمامی اطلاعات موجود درباره این موضوع به صورت یکجا گردآوری شده است تا بتوانید بدون نیاز به مراجعه به منابع مختلف، جزئیات کامل را مطالعه کنید.

همه ی دوستان یادشون هست،سال گذشته آخر مهرماه بود(اوایل ترم ۳ ما)،که یک کاروان راهیان نور از دانش آموزان استان ما توی راه برگشت از اردو،دچار سانحه میشه و متاسفانه 26نفرشون فوت میشن.

(با عرض معذرت اگه بعضی از عکس ها باز نشد با مرورگر دیگری(ترجیحا IE) عمل کنید،یا به اینجا مراجعه کنید.  این شهر جای زندگی نیست... )  

(این توضیح رو بدم برای اون دوستانی که بعد از دیدن دو عکس زیر سوال براشون پیش میاد،این عکس که در زیر می بینید عکس دبیرستان قربانیان حادثه راهیان نور هست که بعد از حادثه،اسمش عوض شده،سفیران نور به اسم قبلی  دبیرستان اضافه شده.این عکس مربوط به تیر امساله که خودم گرفتم.)

این ماجرا برای استان ما حادثه خیلی تکان دهنده ای بود و اگر توی یکی از مراسمشون شرکت می کردید و از نزدیک پدر مادرها،جمعیت رو،گریه زاری ها رو می دیدید یا در جوشون حضور داشتید،عمق فاجعه رو بهتر درک می کردیدو حرف های من براتون روشن میشد.

الان یک سال و خرده ای از اون اتفاق میگذره وبرای ما این اتفاق خیلی کمرنگ شده...

چند شب پیش بود و من در حال وب گردی بودم که رسیدم به یک وب که یه پستش توجهم رو جلب کرد،

"اردوی بهشت"

دیدم یه آهنگه،پخشش که کردم خیلی شدید دلم گرفت،

آهنگی بود که برای سالگرداین دانش آموزان خونده شده بود،یاد هفتشون افتادم......

دانلودآهنگ جدید و فوق العاده زیبای شهیر کنعانی با نام اردوی بهشت
ترانه سرا و آهنگساز: شهیر کنعانی – دکلمه: معصومه اکبری
تنظیم: میلاد عدل  – تهیه کننده: معصومه اکبری

این آهنگ به یاد ۲۶ دختر جانباخته بروجنی در سانحه تصادف بازگشت از اردوی راهیان نور مهر ماه ۱۳۹۱ خوانده شده

دریافت
حجم: 3.95 مگابایت

برگرفته شده از "این شهر دیگر جای زنگی نیست"

الان نمیخوام در مورد اون ماجرا حرف بزنم.جز اینکه با گوش دادن این آهنگ ها فهمیدم که این داغ برای پدر ومادراشون هنوز تازه است،("این چراغی است که خاموشی نگردد هرگز/داغ فرزند فراموش نگردد هرگز") و این ماجرا برای خیلیا هنوز مهمه و هنوز دارند درباره اش حرف میزنن و می نویسند.

این شهر جای زندگی نیست...     راهیان نورپاسداران عفت     بای ذنب قتلت   

شهدای پاسداران عفت    دبیرستان پاسداران عفت بروجن و...

از همه اینها بگذریم،چیزی که من میخواستم با گفتن این همه حرف و مقدمه چینی و فضاسازی بگم،اینه که  به نظرمن نباید  این ماجراها رو سرسری ازشون رد بشیم و فقط از این اتفاقات  غمگین شد.

بیاییم از این نوع اتفاقات یه چیزی یاد بگیریم،یه نکته ای رو بگیریم.

یکیش و مهم ترینش اینکه بیاییم قدر اطرافیانمون رو بهتر از قبل بدونیم،علی الخصوص خانواده،علی الخصوص پدر و مادر...

خدای نکرده نشه روزی که یکی از نزدیکانمون که خیلی برامون عزیزه از بین ما بره،ما قدرشو توی حیاتش ندونسته باشیم،بعد اونوقته که خدای نکرده قاب عکسشو میگیریم دستمون و نگاه می کنیم و افسوس می خوریم.

نگیم باشه حالا وقت هست،برادرم،خواهرم،دوستم و...جوون اند منم جوونم وقت هست بعدا بیشتر قدرشو می دونم،بهش محبت می کنم.

برید ببینید چقدر آدم هایی که می میرند جوون اند.خوبه چندتا از همکلاسی های منو شما،هم نیمکتی مون الان زیر خروار ها خاک اند؟("عزیزان قدر یکدیگر بدونید/اجل سنگ است و آدم مثل شیشه")

همین دخترها کدوم از همکلاسیاشون که زنده موندن فکر می کردن سال دیگه هیچ کدوم از این 26تا تو کلاس نباشن.

نمیخوام کسی رو غمگین کنم،موج منفی بدم،ولی بیاید از این زنگ خطرها استفاده کنیم.

بیاییم یه جور دیگه به اتفاقات دور برمون نگاه کنیم،سخت نگیریم،سعی کنیم زیاد از دست کسی ناراحت نشیم.اگه بدونیم معلوم نیست کدوممون تا کی زنده ایم،هیچ وقت دلمون غبار ناراحتی،قهر،کینه و اینجور چیزها رو به خودش نمیگیره و اونوقته که یه قلب سالم داریم و وقت رفتن قلبی سلیم با خودمون می بریم اون طرف و این بهترین چیزه...

در آخر یاد کنیم از همه اسیران خاک،به خصوص دانش آموزانی که یادشون زنده شد(صلوات)...

ممنون از توجه شما...

B L O G F A . C O M